虞美人·春花秋月何时了
作者:李贺 朝代:唐代诗人
- 虞美人·春花秋月何时了原文:
- 忆我为儿时,家塾在堂隅。日昳读书罢,归时慈母娱。八岁就外傅,《鲁论》初咿唔。九岁五经毕,文义颇不疏。十岁读《礼经》,古句忘崎岖。十一背慈训,茕茕失母乌。十二出门游,奔走能跨驴。是时从大人,来往神愉愉。大人授《孝经》,命儿自写书。儿写书不成,满纸如墨猪。左右反覆视,心气惨不舒。低头清泪落,仰头但嗟吁。大人顾谓儿,儿心一何愚。写书非大难,儿心姑徐徐。心定手不误,尔盍仰视予。侵晨执笔写,写成日裁晡。儿乃破涕笑,喜笑东西趋。取书呼儿来,此书义当摅。读书读其义,此书学根株。儿默听此教,跪受当前除。朝夕执书读,爱重同球图。读罢藏之笥,亵见惧点污。儿今又写书,写书忽痛呼。儿有六岁儿,儿已十年孤。昔时一卷书,岁时常宝储。今日写此帙,吞声泪沾裾。昔写今亦写,今日迥自殊。昔泣今亦泣,两泣不相如。昔写虽丑恶,嬉戏称凤雏。今写好似昔,谁与正瑕瑜。昔泣实恃爱,貌郁神不痡。今泣复何益,泪眼空为枯。哀哉一卷书,写罢还踟蹰。儿亦呼其儿,学不在五车。但求孝悌性,敬爱理不虚。亦不在荣达,名誉播九区。但求守吾身,战战保发肤。儿有弱小甥,神采清且都。七岁痛陟岵,似续守门闾。此书大义在,此诗非烦纡。儿复呼其儿,试诵与尔姑。尔姑闻此诗,哀痛犹茹茶。尔内外兄弟,敬谨相友于。立身与显亲,毋苦不肖吾。
泥滑滑,苦竹冈。雨萧萧,马上郎。马蹄凌兢雨又急,此鸟为君应断肠。
程子读汉书,一字不轻过。诸葛隆中吟,乃独观大略。处则为名儒,出则为王佐。殊途而同归,卷舒无不可。拙哉边孝先,碌碌将何作。
堵波题墨素尘昏,犀棹横江重黯魂。束帙乍抛三铁{擿扌换木},将军兼映两朱轮。淋漓鹭下秋涛阔,蹀{左足右习繁体}檛狂宴鼓喧。速报政成归待诏,铸金双夹鲁班门。
无奈落叶何,纷纷满衰草。疾来无气力,拥户不能扫。欲访云外人,都迷上山道。
东皋雨过土膏润,采撷登厨露未晞。生处碧条侪苋藋,糁时白粲埒珠玑。阑干敢效诗人讽,顑颔多惭战马肥。还胜红蓝遍中国,冶容争不济年饥。
- 虞美人·春花秋月何时了拼音解读:
- yì wǒ wéi ér shí ,jiā shú zài táng yú 。rì yì dú shū bà ,guī shí cí mǔ yú 。bā suì jiù wài fù ,《lǔ lùn 》chū yī én 。jiǔ suì wǔ jīng bì ,wén yì pō bú shū 。shí suì dú 《lǐ jīng 》,gǔ jù wàng qí qū 。shí yī bèi cí xùn ,qióng qióng shī mǔ wū 。shí èr chū mén yóu ,bēn zǒu néng kuà lǘ 。shì shí cóng dà rén ,lái wǎng shén yú yú 。dà rén shòu 《xiào jīng 》,mìng ér zì xiě shū 。ér xiě shū bú chéng ,mǎn zhǐ rú mò zhū 。zuǒ yòu fǎn fù shì ,xīn qì cǎn bú shū 。dī tóu qīng lèi luò ,yǎng tóu dàn jiē yù 。dà rén gù wèi ér ,ér xīn yī hé yú 。xiě shū fēi dà nán ,ér xīn gū xú xú 。xīn dìng shǒu bú wù ,ěr hé yǎng shì yǔ 。qīn chén zhí bǐ xiě ,xiě chéng rì cái bū 。ér nǎi pò tì xiào ,xǐ xiào dōng xī qū 。qǔ shū hū ér lái ,cǐ shū yì dāng shū 。dú shū dú qí yì ,cǐ shū xué gēn zhū 。ér mò tīng cǐ jiāo ,guì shòu dāng qián chú 。cháo xī zhí shū dú ,ài zhòng tóng qiú tú 。dú bà cáng zhī sì ,xiè jiàn jù diǎn wū 。ér jīn yòu xiě shū ,xiě shū hū tòng hū 。ér yǒu liù suì ér ,ér yǐ shí nián gū 。xī shí yī juàn shū ,suì shí cháng bǎo chǔ 。jīn rì xiě cǐ zhì ,tūn shēng lèi zhān jū 。xī xiě jīn yì xiě ,jīn rì jiǒng zì shū 。xī qì jīn yì qì ,liǎng qì bú xiàng rú 。xī xiě suī chǒu è ,xī xì chēng fèng chú 。jīn xiě hǎo sì xī ,shuí yǔ zhèng xiá yú 。xī qì shí shì ài ,mào yù shén bú pū 。jīn qì fù hé yì ,lèi yǎn kōng wéi kū 。āi zāi yī juàn shū ,xiě bà hái chí chú 。ér yì hū qí ér ,xué bú zài wǔ chē 。dàn qiú xiào tì xìng ,jìng ài lǐ bú xū 。yì bú zài róng dá ,míng yù bō jiǔ qū 。dàn qiú shǒu wú shēn ,zhàn zhàn bǎo fā fū 。ér yǒu ruò xiǎo shēng ,shén cǎi qīng qiě dōu 。qī suì tòng zhì hù ,sì xù shǒu mén lǘ 。cǐ shū dà yì zài ,cǐ shī fēi fán yū 。ér fù hū qí ér ,shì sòng yǔ ěr gū 。ěr gū wén cǐ shī ,āi tòng yóu rú chá 。ěr nèi wài xiōng dì ,jìng jǐn xiàng yǒu yú 。lì shēn yǔ xiǎn qīn ,wú kǔ bú xiāo wú 。
ní huá huá ,kǔ zhú gāng 。yǔ xiāo xiāo ,mǎ shàng láng 。mǎ tí líng jīng yǔ yòu jí ,cǐ niǎo wéi jun1 yīng duàn cháng 。
chéng zǐ dú hàn shū ,yī zì bú qīng guò 。zhū gě lóng zhōng yín ,nǎi dú guān dà luè 。chù zé wéi míng rú ,chū zé wéi wáng zuǒ 。shū tú ér tóng guī ,juàn shū wú bú kě 。zhuō zāi biān xiào xiān ,lù lù jiāng hé zuò 。
dǔ bō tí mò sù chén hūn ,xī zhào héng jiāng zhòng àn hún 。shù zhì zhà pāo sān tiě {tī tí huàn mù },jiāng jun1 jiān yìng liǎng zhū lún 。lín lí lù xià qiū tāo kuò ,dié {zuǒ zú yòu xí fán tǐ }zhuā kuáng yàn gǔ xuān 。sù bào zhèng chéng guī dài zhào ,zhù jīn shuāng jiá lǔ bān mén 。
wú nài luò yè hé ,fēn fēn mǎn shuāi cǎo 。jí lái wú qì lì ,yōng hù bú néng sǎo 。yù fǎng yún wài rén ,dōu mí shàng shān dào 。
dōng gāo yǔ guò tǔ gāo rùn ,cǎi xié dēng chú lù wèi xī 。shēng chù bì tiáo chái xiàn dí ,shēn shí bái càn liè zhū jī 。lán gàn gǎn xiào shī rén fěng ,yàn hàn duō cán zhàn mǎ féi 。hái shèng hóng lán biàn zhōng guó ,yě róng zhēng bú jì nián jī 。
※提示:拼音为程序生成,因此多音字的拼音可能不准确。
相关翻译
- ④ 己巳:1749年(乾隆十四年)。
①天汉:银河。《诗经·小雅·大东》:“维天有汉,监亦有光。”毛传:“汉,天河也。”
①顶:顶头。突:高出周围。稠:浓郁。
相关赏析
- “山无数,烟万缕。”,一方面是直道眼前精算,渲染分手时的气氛,一方面也有起兴与象征的意义。那言外之意是说:无数青山将成为隔离情人的障碍,屡屡云烟犹如纷乱情丝,虚无缥缈而绵不绝延。
全词运用对仗、叠句、偏正词,颠倒词等写作手法,描绘了一幅渔父田园江湖生活的图景,表达了苏轼对渔父的羡慕之情,以及对隐居生活的向往。
王定国歌儿曰柔奴,姓宇文氏,眉目娟丽,善应对,家世住京师。定国南迁归,余问柔:“广南风土, 应是不好?”柔对曰:“此心安处,便是吾乡。”因为缀词云。
作者介绍
-
李贺
李贺(约公元791年-约817年),字长吉,汉族,唐代河南福昌(今河南洛阳宜阳县)人,家居福昌昌谷,后世称李昌谷,是唐宗室郑王李亮后裔。有“诗鬼”之称,是与“诗圣”杜甫、“诗仙”李白、“诗佛”王维相齐名的唐代著名诗人。著有《昌谷集》。李贺是中唐的浪漫主义诗人,与李白、李商隐称为唐代三李。有“‘太白仙才,长吉鬼才’之说。李贺是继屈原、李白之后,中国文学史上又一位颇享盛誉的浪漫主义诗人。李贺长期的抑郁感伤,焦思苦吟的生活方式,元和八年(813年)因病辞去奉礼郎回昌谷,27岁英年早逝。